what's going ang?

กำลังม่วนซื่นกับการดูดเบียร์วุ้นขวดละสามสิบ

ณ ตลาดท้ายรถ จังหวัดภูเก็ต

คู่หูที่เพิ่งย้ายมาจากเชียงใหม่เกิดสนใจเสื้อผ้ามือสองในร้านร้านหนึ่ง

เดินเข้าไปจับๆ พลิกๆ

สนทนากันสองต่อสองหลังจากทราบราคาเสื้อผ้าบางชิ้น

"แพงง่ะ"

ทันใดนั้น บุรุษหน้าตาเยี่ยงโจรป่า

แต่อารมณ์เหมือนสาวรุ่นในวันนั้นของเดือน

เดินเข้ามา เชิดหน้านิดๆ ถามว่า "มีอะไร"

ก็ต่อรองกันไป

ถามว่า ชุดนี้ 180 ได้ไม๊คะ (จากที่บอก 199)

"ไม่ต้องต่อ ไม่ลด ถ้าเมื่อกี๊บอกว่าถูกก็ลดแล้ว"

จากที่กำลังจะควักกระเป๋า ก็เลยบอกไปว่าไม่เป็นไร ไม่เอาก็ได้

ยังไม่หยุด เข้ามาประชิดกว่าเก่า กรรโชกว่า 

"ไม่ต้องมาอีกนะ"

"อ้าว ทำไมล่ะคะ พูดคำว่าแพงไม่ได้เหรอคะ"

ไม่ได้กวนตีน สาบานได้ แค่ไม่เข้าใจว่า อะไรทำให้เฮียแก มะโห ขนาดนั้น

"พี่ไม่ชอบเราสองคนน่ะ อย่าเข้าร้านพี่อีกนะ"

 

"ไปไกลๆ เลย มึ ง ง่ะ"

 

ระหว่างที่เดินหนีมา ก็ยังแว่วๆ เสียงเฮียแกบ่น

แหม ไม่ต้องบอก ก็ไม่มาอีกร้อก เฮียเอ้ย

(เฮียอันล่าสุด มี ไม้โท ด้วย)

 

เฮ้อ ช่างน่าขายหน้าอาคันตุกะต่างแดน

มาจากเมืองสุภาพ ผู้คนยิ้มแย้ม เจ้า เจ้า 

มาเจอแดนคนดุ

 

ไม่ว่า เฮีย จะมาจากไหน เป็นคนที่นี่หรือไม่

เฮียรู้ไม๊ว่าทำให้ภูเก็ตดูแย้แย่

 

แม่บอกว่า เฮีย คงป่วย

 

หายไวๆ นะคะ

 

ได้รับข่าวร้ายว่ากิจการที่เคยมีส่วนเข้าไปเกี่ยวข้องเล็กน้อยแห่งหนึ่ง

ย้ายที่ทาง - หายไปจากที่ที่เคยอยู่

 

ความรู้สึกแรก วัดจากความขุ่นข้องหมองใจที่เคยมี

คือ ดีจัง

คิดแค่ว่า นี่แหละ กรรม

คนที่ปฏิบัติต่อคนอื่นไม่น่ารัก

กรรมก็ตามไปทวงความสุขที่ได้มาแบบไม่ใสสะอาด

 

แต่มันก็แค่นั้น

 

ได้ยินจากน้องอีกคนที่คิดไม่ต่างกัน ในแง่ที่ว่า ดีแล้ว ดีจัง

แต่น้องคิดดีกว่า ว่า ดี ที่เจ้าของกิจการ(ดังกล่าว)จะได้รู้บ้างว่า

"ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ"

ยิ่งเป็นการ ได้มา โดยเอาเปรียบทุกสิ่งอย่างที่ขวางหน้าแล้วล่ะก็

ยิ่งยากใหญ่

 

แต่เค้าคง ไม่รู้ สินะ

เรื่องบางเรื่องก็ยากเกินไปที่บางคนจะทำความเข้าใจได้จริงๆ

 

วันเกิดคุณพ่อปีนี้ ระบุของขวัญเป็นมั่นเหมาะ

"พ่อขอเข็มขัด muji"

ถึงเวลาก็ไปเลือกกัน

ชอบเส้นนั้น

เอ๊ะ หรือเส้นนี้

ลองซิ

 

 

ปรากฏว่า อ๊ะ เข็มขัดสั้น (พุงกลมเกิ้น)

-คาดไม่ถึง-

อ๋อ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

 

เลยได้รองเท้ายี่ห้อเดิมไปแทน

วัยรุ่นซ้าาาาา

: )

เมนูใหม่ที่ร้านหนัง(สือ) ๒๕๒๑ ภูเก็ต

ชื่อภาษาอื่นว่า bread with tuna and potato  

ชอบกินเป็นการส่วนตัว เลยทำมาลองขายดู : )

 

edit @ 3 Aug 2009 19:48:46 by ang : )

ร้านก๋วยเตี๋ยวเป็ด "ที่ไม่มีเป็ด"

ร้านขายอาหารตามสั่ง ที่ครั้งหนึ่งเราเคยเรียกว่าอย่างนั้น

ด้วยว่าป้ายขนาดใหญ่หน้าร้านประกาศตนว่า ร้านก๋วยเตี๋ยวเป็ด

แต่ไม่มียักเป็ดซักกะตัว!

ในตู้กระจกหน้าร้านกลับเต็มไปด้วยกระเพาะปลาแห้ง

ซึ่งแน่นอนว่า มีกระเพาะปลาน้ำแดง (ชามละร้อย)

และกระเพาะปลาผัดแห้ง (อร่อยเข้าขั้นแสงพุ่งออกจากหัว) เป็นหลัก

แต่นอกจากนั้น ยังมีเมนูหรู ในราคาเหมาะ

เช่นว่า ข้าวผัดผงกะหรี่ราดหน้าเนื้อ

เส้นหมี่เหลืองผักพริกแกงเนื้อ

แกงจืดมะระ

และผัดผักต่างๆ ที่ผักเขียวกรอบ สวยและอร่อยที่สุดตั้งแต่เคยกินผัดผักมา

 

เคยถามไถ่ได้ความมาครั้งหนึ่งว่า

คุณลุงเชฟผ่านประสบการณ์การปรุงอาหารให้กับเหล่าพนักงานบริษัทเหมืองแร่

ที่ต้องรอนแรมใช้ชีวิตในเรือขุดกลางทะเลแบบเดือนเว้นเดือนในอดีต

คุณลุงต้องใช้ความพยายามในการสร้างสรรค์รายการอาหารที่แปลกใหม่อยู่ตลอดเวลา

ซึ่งก็เข้าใจได้ว่า สำหรับคนที่ทำงานหนัก และไม่มีบ้านให้กลับ

มื้ออาหาร น่าจะเป็นความรื่นรมย์เพียงอย่างเดียวที่มี

และลุงก็คงไม่เคยทำให้ผิดหวัง

 

หลังจากลุงเชฟออกจากบริษัทเหมืองแร่

ก็เริ่มมาทำกิจการของตัวเอง นั่นคือ ก๋วยเตี๋ยวเป็ด

เนื่องจากลงทุนไม่สูงนัก ประกอบกับมีสูตรเก่าแก่อยู่

 

ต่อมาผันตัวมาขายกระเพาะปลา และอาหารตามสั่ง

ตอนนั้นก็คงไม่ได้เปลี่ยนแปลงป้ายชื่อ

คงไม่ได้คิดว่าจะกลับมาขายก๋วยเตี๋ยวเป็ดอีกครั้งด้วยซ้ำ

 

แต่เมื่อไม่นานมานี้ กลับไปที่ร้านอีกครั้ง และลิงโลดกันว่า ในที่สุดก็มีเป็ดแล้ว

นั่งลงซักพัก สอดส่ายหารายการอาหารติดผนังที่เคยมีอยู่

แต่ ไม่มี!

สิ่งที่กลับมาแทนที่เมนูเหล่านั้น คือเป็ดในตู้นั่นเอง

 

เรี่ยวแรง และสุขภาพที่ลดน้อยถอยลงด้วยความชรา

(อาจรวมถึงภาวะเศรษฐกิจด้วย)

ทำให้คุณลุงจำต้องลดบทบาท

และควักตำราก๋วยเตี๋ยวเป็ดมาเปิดให้คนใกล้ชิดลงมือทำแทน

 

เมนูอร่อยลดจำนวนลง

เสียดาย แต่ก็ทำไงได้

 

ดีเหมือนกัน

วันหลังจะได้ไปร้าน ก๋วยเตี๋ยวเป็ดที่มีเป็ด บ้าง

 

หลังจากส่ง lay out เมนูร้านใหม่ให้ ceo ผู้รับผิดชอบพิจารณามาเป็นเวลากว่าเดือน

ก็ไม่เห็นวี่แววว่าจะได้เปิดซิง order จากของเมนูแผ่นใหม่นี้ให้ฉ่ำใจซักที

วันนี้มีเหตุให้ต้องออกไปประกอบกิจ ณ สถานประกอบการ ก๊อปปี้ แห่งหนึ่ง

เลย print + ตัดให้เสร็จสรรพ จะได้เอาไปเคลือบให้เสร็จๆ พร้อมใช้

เจอ "ลุงมุม" เข้าให้

ลุงเจ้าของร้าน ที่ต่อไปนี้ขออนุญาตเรียกแกว่า ลุงมุม

หน้าตาไร้อารมณ์ นิ่งๆ มีปากเพียงอย่างเดียวที่ขยับเคี้ยวหมากฝรั่งอยู่ตลอดเวลา

ลุงพยักหน้าช้าๆ รับว่าเคลือบได้ตอนยื่นผลงานชิ้นโบว์แดงจำนวน 4 แผ่นให้

ค่อยๆ จัดแจง วางงานลงในแผ่นพลาสติกขนาด a4 ทีละแผ่น

ทีละแผ่น ทั้งหมดสองแผ่น

ค่อยๆ ไหลมันเข้าไปในเครื่องเคลือบร้อน

ซึ่งกว่ามันจะไหลกลับออกมา ก็เล่นเอายืนรอไปหลายเมื่อย (ถ้าเมื่อยนับได้)

และเมื่อมันไหลตัวออกมา ลุงมุมบุ้ยใบ้ถามว่า ตัดเลยไม๊

ตัดเลยค่ะ

รอมาขนาดนี้แล้ว ตัดเล้ย! ตัดเลยซี่

ลุงมุมบรรจงตัด a4 2 แผ่นให้ได้จำนวนชิ้นสำเร็จ 4 - - เท่าครั้งที่ยื่นให้

เสร็จแล้ว เย้!

แต่ไม่! ลุงคว้ากรรไกร พยายามตัดมุมโค้งให้เหมือนต้นฉบับ

ระหว่างโค้งที่หนึ่งนั้น เราได้เปล่งเสียงออกไปว่า

"ไม่ต้องตัดก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเอาไปตัดเอง"

ซึ่งลุงมุมพยักหน้า คล้ายว่าเข้าใจ

แต่ไม่! ลุงยังสนุกกับสามโค้งที่เหลือต่อไป และทำท่าจะลุยต่อในอีกแผ่น

ซึ่งก็มาบรรจบกับจุดที่ความอดทนของคนรอสิ้นสุดลง

เสียงที่(แทบจะเหมือนตะโกน)ออกมารอบหลังจึงห้วนสั้น เพื่อให้ได้ใจความตามนั้น

"ไม่ต้องตัดค่ะ"

มันคงห้วนสั้นและดังพอที่จะทำให้คนฟังเข้าใจ และเชื่อถือ

ลุงมุมเสยหน้าขึ้นเล็กน้อย ขณะที่ผละมืออกจากกระดาษแผ่นที่สอง

พร้อมกับชะงักจังหวะฟันที่เคี้ยวหมากฯ นิดๆ

ตาแลมาที่เจ้าของเสียง - ไร้อารมณ์เช่นเคย

ส่งงานเคลือบสี่ใบ ที่มีมุมแหว่งๆ วิ่นๆ แถมมาด้วยหนึ่ง

ส่งเงินหกสิบบาทให้ แถมความไม่เข้าใจที่ไม่อาจเอ่ยออกมา

ว่า 'ถ้าจะไม่ทำตาม แล้วจะพยักหน้ารับทำไม(ฟะ)'

 

งงๆ ว่าจะเคืองที่เค้าไม่เชื่อกัน

หรือเซ็งกับความ ไม่สนใจ สนใคร ของมนุษย์ทุกวันนี้ดี

 

จนมุมลุงเค้าจริงๆ

 

edit @ 22 Jul 2009 00:05:57 by ang : )

สำหรับ คนที่เดินผ่าน และอยากทัก อยากทาย

for passersby

...